PerlaScript home

Over Janthe

Janthe is het mooie levensverhaal van een bijzondere vrouw. Ondanks dat Janthes leven niet over rozen gaat, houdt zij hoop en blijft ze op zoek naar zoals zij het noemt: ‘warme liefde’. Janthes leven kleurt warm oranje als zij onverwacht Gaetano ontmoet. Na deze ontmoeting raken de gebeur­tenissen in een stroom­versnelling en nemen uitein­delijk een trieste wending.

De uit het Gooi afkomstige Morra Jetten beschrijft in Janthe, haar tweede roman, het dagelijks leven vanuit een geïnteresseerd en breed perspectief. Zwart en wit bestaan niet, alle kleuren er tussen in wel. Morra Jetten ziet en voelt niet alleen al deze kleuren en hun extremen, zij zet ze ook nog op om in woorden en herkenbare gebeurtenissen.

Janthe is een roman waarin je beslist het verhaal van iemand uit je omgeving herkent. Iedereen kan genieten en lachen om de mol en de zalm. En een baas als Gaetano? We kennen ‘m allemaal! Ruth en Rik vertonen bekende trekjes en gedrag dat wisselt tussen begrijpelijk subtiel en onbegrijpelijk extreem. Samen vormen zij een invloedrijke stroom die uiteindelijk iedereen – gewild of niet – meesleurt.

Cover Janthe

Na het lezen van Janthe besef je hoe weinig oprechte aandacht er is voor de stromingen ‘achter de voordeur’ en de hedendaagse problemen. Morra Jetten schrijft er intrigerend over: vooroordelen, egoïsme, kortzichtigheid, geweld, mishandeling en obsessieve liefdes.

Maar, dat is niet het enige: Morra Jettens woorden dringen diep in je hart. Het gevoel, de kleuren en fantasieën blijven je bij, samen met de vraag: ‘Waarom?’

Janthe – Morra Jetten  - ISBN 978 90 8666 0544
Fragmenten

De Indringster
Citaat

 

De roep van de buizerd klonk. Dichterbij. Afgeleid ademde Gaetano opnieuw diep in en uit en vroeg –nog redelijk beheerst- van wie ze daar mocht zitten. Voor hij onbeheerst vuur kon spuwen, kruiste zijn blik, een paar vreemd glanzende groenbruine ogen. Groenbruin! En dan dat zwart. Overal om de vrouw heen was het zwart. Zwart! Hoe kwam dat? Zulk diep zwart was onbekend. Zelfs zijn ziekte was niet zo zwart. De ogen stonden verdrietig. Het eenzame roepen van de buizerd doorbrak de mist. Stilte. De tsunami flitste in de verte als een zwarte bliksemschicht. Dit zwart was vele malen zwarter. …

… Heel voorzichtig kuste Gaetano Janthes lippen en streek over de geklitte haren. Had ook zij de haren niet geborsteld? Warmte. Zachte haren. Het zachtgele vlindertje kwam naar binnen gevlogen en vloog weer weg. Rustig ging Gaetano zitten en keek naar Janthe die hem onderzoekend aan zat te kijken. Gelukkig zag hij geen angst. Wel was ze nerveus en wreef over haar pols. Janthe zag zijn blik en sloeg haar ogen neer. Gaetano schoof achteruit in zijn stoel, ging gemakkelijk zitten en wachtte. Bento kwam naar het tafeltje en vroeg aan Gaetano wat hij wilde drinken. Espresso en een glas water. Of mevrouw nog een cappuccino wilde. Zonder op te kijken knikte Janthe ja …

 

Tafelberg
Citaat